مقدمه :

نمیدونم خبر دارین که یه رستورانی افتتاح شده به نام " بلک شاپ " که تو تبلیغاتش نوشته : با مدیریت خواننده محبوب "رضا صادقی" .

چند شب پیش ما هم ( من و دو نفر دیگه) به هوای دیدن صادقی و اینکه اجرای زنده هم احتمالا داره رفتیم اونجا ولی تنها چیزی که عایدمون شد ، یه غذای  به حق لذیذ و خوشمزه و صد البته یه خرج قلمبه بود ولی از جناب صادقی خبری نبود .

راستش اونجا که بودیم همه جور آدمی اومده بودن (البته فقط از نظر سنی) ، وقتی بهشون نگاه میکردم ناخود آگاه این سوال تو ذهنم مطرح شد که فقط تونستم از رفیقای خودم بپرسم :

 *** این آدما چقدر خوشبختن ؟*** و هر کدوم از ما چقدر احساس خوشبختی مکنیم ؟

وقتی داشتیم شام میخوردیم این سوالو از بچه ها پرسیدم و هر دوشون ( هر سه تایی مون ) از زندگی شاکی بودیم . با این که وضع همشون خیلی خوب بود ولی بازم قانع نبودیم... !!!

شب قبل خواب دوباره یاد این موضوع افتادم و این بار به این سوال فکر کردم که چه اتفاقی باید بیفته که من احساس خوشبختی کنم ؟ و آیا خوشبختی رو باید خدا بزاره جلو پام تا من برش دارم ؟ یا خودم بدست بیارمش ؟ و اصلا خوشبختی یعنی چی ؟
به جوابای جالبی هم رسیدم که حداقل تکلیف خودم رو با خودم روشن کرد .

                   اگه دوستداری بدونی جوابم چیه برو ادامه مطلب رو بخون ...

>>> تو هم تو خلوتت به این سوال ها فکر کن <<<

سلام ...
این منم

همان که با تو عهد بست ...
... و شکست .

توبه کرد ... ولی باز شکست .

اما تو ... با بزرگواری مرا فراخواندی به سوی خودت .

پس دوباره سوگند خوردم و بازگشتم ، ولی ....         نتوانستم و شکستم .

و باز هم ....
            و باز هم ....
                        و باز هم ....

این چه رسمی است ؟
چرا نمیتوانم ثابت قدم باشم ؟     می دانم ، یعنی شاید میدانم ، شاید به این دلیل که انسانم ، عهد شکنی و خطا کردن و بیراهه رفتن ، شاید  از خصوصیات این انسان خاکی است و اگر چنین نبود با معصومین چه تفاوت میکرد ؟

ولی صدایی فریاد میزنه که این فقط بهانه است ، بهانه ای برای عهدشکنی .

ولی ای یگانه خدای عالم ، مگر نه اینکه جهان سراسر فراز و نشیب است ، مگر تو پستی و بلندی را نیافریدی ؟
مگر مرا از خاک پست خلق نکردی ؟
مگر برای پاک سازی و پاک بازی من ، نفست را ، روحت را در من ندمیدی ؟
و مگر نه اینکه این هم جمع پستی و بلندی است ؟
 
خدایا ، مگر خودت به ابلیس اجازه ندادی که انسان را به هر روشی آلوده به پلیدی ها کند؟
و مگر این انسان رانده شده از بهشت ، از همان اول خلقت ، ( بعد از نافرمانی ابلیس از سجده کردن در پیشگاه قطعه ای از روحت ) ، همواره در جدال و ستیز با ابلیس نبود ؟

وکیست که همواره در اوج بماند ؟ و همواره در حال صعود و بالا رفتن باشد ؟
پس طبیعی است که گاهی سقوط کند و به زمین بخورد و گاهی ...
اما آیا به کیفر این خطا باید باقی عمر را بر روی خاک زمین گیر شود و در ظلمت و گمراهی رها شود ؟.

آیا این است عدل تو ؟

خدایا پس سعی و تلاش کجا نمود می یابد ؟ پس بخشش و دستگیری کجا و در چه معنا می یابد ؟

خدایا تو خود دستم بگیر و مرا بلند کن .تا باز هم چند قدمی به سویت آیم و شاید .... قدمی هم به عقب برگردم یا پایم بلغزد و باز بیفتم ....
ولی مطمئنم که تو باز دستم را خواهی گرفت و بلندم خواهی کرد .

و چند قدم به جلو و شاید ( حتما) قدمی هم به عقب و ....

ولی الان می خوام یک عهد جدید با تو ببندم  و به تمام هستی ام و تمام زندگی ام سوگند می خورم که هرگز آن را نشکنم .

و آن عهد این است :

****   که هیچ گاه از لطف و کرم و رحمت و بخششت نا امید نخواهم شد   ****

که نا امیدی از تو یعنی انکار تو و براستی گناهی بزرگ و نا بخشودنی است و کفر است

یادت باشه :

>>>.... فقط کافیه با خدا باشی تا تمام دنیا با تو باشه ...<<<

چون میدانم هر آنچه که به من دادی یا لیاقت داشتنش را دارم و در جهت نزدیک  شدنم به تو است و یا برای آزمودن من است که در صورت موفقیت در آزمون ، پاداشی بس بزرگ در انتظارم است .

و بیشتر تو را به خاطر تمام آنچه که به من ندادی شکر میکنم ، زیرا اطمینان دارم به حکمتت و میدانم آنها یا به من ضرر و آسیب میرسانند و بین ما (من و تو) فاصله می اندازند و یا نعمت هایی به مراتب بالاتر و بهتر از آنها را به من خواهی بخشید ؛

و همه ی اینها ... امتحان و آزمونی است برای برتری بخشی و تعیین مرتبه و مقام و جایگاه من در عالم ابدی .

                                  ____خدای من ، از تو سپاسگذارم____

و تو خود میدانی که تا چه اندازه خوشحالم از این حس...-دوست دارم با تمام وجود فریاد بزنم و به همه بگم که چقدر از اینکه بنده ی تو ام خوشحالم -

خدایا هر چه دارم از من بگیر ولی این حس زیبا و ناب را تا ابد در من زنده نگه دار .

چون خوشبختی یعنی آرامش در زندگی ، و با داشتن چنین حسی چطور ممکن است آرامش نداشته باشم ؟!...